Vdekja e bardhë

Në këtë botë ndodhin shumë mistere që na shqetësojnë dhe na shtyjnë të mendojmë, të ballafaqohemi me përplot dukuri të pasqaruara që na flasin për ekzistimin e dimensioneve të tjera të ekzistencës... Të nisemi, pra, në botën e të panjohurës, në atë realitet të cilin natyra e çuditshme na e lë si enigmë të madhe dhe të pazgjidhur... Ejani me ne së bashku në ngjarjet që ndodhin nga kjo hapësirë e quajtur si "zonë e muzgut..."

▪ "Çka më është dashur e tërë kjo? Pse u nisa në këtë rrugë të mallkuar? T'i kisha dëgjuar me kohë këshillat e Xhesikës?". Me qindra herë Gjon Bejkli ia parashtronte vetes këtë pyetje, duke mos gjetur përgjigjen e duhur. Gjendej në gjysmën e rrugës kah njëra prej majave më të larta malore të Himalajeve. Ishte vetëm, i rrethuar me borë e akull dhe shpresë të vogël për shpëtim. S'ka dyshim! Vdekja e bardhë e priste... Gjon Bejkl, një njëzet e tetë vjeçar, i lindur në Nju-Jork, i martuar, punonte si inxhinier i elektronikës në një ndërmarrje për prodhimin e kompjuterëve. Ishte 27 qershori i vitit 1985, kur së bashku me gjashtë shokë tjerë, të gjithë gjysmë profesionistë të alpinizmit, u nisën për në malet e Himalejeve. Caku i fundit marshues i këtyre djelmoshave entuziast, ishte pushtimi i majës "Ngozumba Kang", që gjendej mu në zemër të vargmaleve masive të Himalajeve. Ky grup shokësh nga Nju-Jorku, kaherë e kishte planifikuar një ekspeditë të tillë. Më se dy vite bënin ushtrime të pandërprera për kondicion, sepse e dinin nga historiografia e alpinizmit se ishin të paktë ata që mund të krenoheshin me pushtimin e suksesshëm të kësaj maje.

Mu ky fakt i bënte që dëshira e tyre për të ngadhënjyer të jetë edhe më e madhe. Pas ushtrimeve të njëpasnjëshme dhe këmbëngulëse, të gjitha gjasat favorizonin se ëndrra e tyre e kamotshme do të shndërrohet në realitet...

Para se të niset në këtë rrugë të gjatë, Gjoni ka pasur një fjalosje me bashkëshorten e vet Xhoanën, e cila kundërshtonte me këmbëngulje këtë aventurë, pasi që frikësohej nga pasojat e mundshme të mossuksesit eventual. Ajo kishte lexuar dhe dëgjuar mjaft për ekspeditat që janë nisur në Himalaje dhe nuk janë kthyer kurrë. Po ashtu, brenga tjetër e saj ishte se duhej përkujdesur vetë, dy muaj resht, sa do të mungonte Gjoni, për vajzën e tyre trevjeçare Merin. Dëshironte ta harronte këtë brengë, por sa më shumë afrohej kjo ditë, Xhoana bëhej gjithnjë më e shqetësuar...

...Më se dy ditë Gjon Bejkl sillet vërdallë pa shpresë hapësirave të bardha dhe të egra të shtigjeve të pa fundme të masiveve malore të Himalajeve, të cilat, jo rrallë dinin të merrnin edhe riskun e tyre përmes jetëve të shumë alpinistëve aventurierë. As vetë nuk e kishte të qartë si ka mundur t'i humbte shokët tjerë dhe të ndahet prej tyre?! Ishte larguar vetëm për disa çaste nga grupi dhe, sa çel e mbyll sytë, ata më nuk ishin aty. Sikur i kishte tretur toka. U ngut t'i zinte, por pas shumë kilometra të gjatë kërkimi, nuk vërejti kurrfarë gjurma njerëzish. Me shpresa të humbura tërësisht, ngadalë filloi të bindet se nuk do t'i gjejë kurrë shokët. I rrethuar me bardhësinë e pafund dhe acarin e madh që i depërtonte deri në thellësirën e eshtrave të trupit, ai kishte mbetur plotësisht vetëm. Kaluan dy ditë të bredhjeve të kota. Asnjë gjurmë sado e vogël për shokët bashkudhëtarë. Orientohej me lindjen dhe perëndimin e diellit. Për fat të mirë, ishte i veshur dhe pajisur me tesha të ngrohta dhe në valixhen e tij kishte ushqim edhe për një ditë, por, dalëngadalë fuqia e tradhtonte. Gjasat që të mbijetonte ishin minimale. Filloi të binte terri. Gjoni gërmoi një gropë në borë ku planifikonte ta kalonte natën.

Gropa e gërmuar në thellësinë e borës i ndihmoi disi të mbrohet nga acari i madh i mbrëmjes. Duke qëndruar në këtë ferr, ndjente se fuqia i dobësohej. Edhe rezervat e ushqimit ishin në mbarim, ashtu që kjo duhet të jetë fundi i qëndresës. Shpresat zvogëloheshin. Ndoshta nuk do ta përjetonte as mëngjesin e ditës së nesërme? Mund ta shpëtonte vetëm ndonjë mrekulli e madhe?! Por, pasi që në jetë ishte një njeri i arsyeshëm, nuk iu besonte fort mrekullive... dhe mrekullia për çudi i ndodhi... pikërisht mu atij! Në anën tjetër të rruzullit, në Nju-Zork, në katin e pestë të banesës, gruaja e re Xhoana dhe vajza e saj tri vjeçe, Meri, rrinin të qeta duke parë programin televiziv. Kishin mbetur vetëm edhe 15 ditë kur bashkëshorti i saj Gjoni do të kthehet në shtëpi nga ekspedita e gjatë dhe e rrezikshme. Sa më shumë afroheshin ditët, ajo ndjehej gjithnjë më krenare që i kishte përballuar me sukses këto ditë të pritjes. Edhe Meri me padurim e priste kthimin e babait të saj në shtëpi. Ajo shpeshherë e ngacmonte me pyetje nënën se kur do të vijë babi. Duke u marrëme këto mendime, diçka sikurse e shqetësoi atë. Iu duk se dëgjoi një zë të çuditshëm! Ndali mendimet për moment, përmes teledirigjuesit zvogëloi tonin e TV-së, dhe me vëmendje të koncentruar u përqendrua kah burimi i zërit. Nuk arriti ta zbulojë se nga vinte ky zë, ashtu që u bind se ai ishte vetëm zëri i intuitës që e qe shfaqur në vetëdijen e saj. Dhe, pastaj sërish....

- Më ndihmo Xhoana, të lutem më ndihmo...

Zëri vinte nga askund! E dinte se fjalët ishin të projektuara vetëm në mendjen e saj. E njohu! Ishte padyshim zëri i Gjonit, i cili përsëri tingëlloi në mendjen e saj:

- Xhoana, më ndihmo që të dal nga kjo vrimë. Nuk kam më forcë të qëndroj. Tanimë ajo ishte më se e sigurt se Gjini është në rrezik jete. E ndjente se vetëm ajo mund të ndihmonte. Duhej orientuar mendimet e koncentruar kah Gjoni i saj i dashur. Duhet provuar...

- Gjoni, të dëgjova Gjoni. Posa të lind dielli, mbi borë do të vëresh gjurmë njerëzish. Ndiqi ato! Do të të shpijnë në kampin e ekspeditës franceze. Me fat!

... Më se 5 minuta në veshët e Gjonit tingëlluan këto fjalë. Nuk dinte se çka po ndodhte me të! "Mos vallë kam filluar të çmendem?!", ishte dyshimi i parë që e kaploi për atë moment. Halucinacione! Shumë kishte dëgjuar për këtë. Dielli veç kishte lindur në lindje dhe ai sërish përgatitej që të ballafaqohej me armikun shumë më të fortë se vetë ai. Por, porsa doli nga vrima, gjëja e parë që vërejti, ishin ca gjurmë këmbësh mbi borë, të cilat patjetër duhet të të shpijnë diku. Domethënë e tëra nuk ishte ëndërr, dhe as çmenduri! Gjon Bejkli nuk kishte qëndruar dhe as që ishte i çmendur. Këto gjurmë ishin shenja jete. Iu kujtua se e kishte ftuar në mendje Xhoanën për ndihmë.
Filloi të shkonte pas gjurmëve...

Zilja në banesën e familjes së Bejklerëve në Nju-Jork ra. Xhoana ngrihet që ta hapë derën. Para se u paraqit figura e postierit me një telegram në dorë. Në te shkruante: "Gjendem në Nju-Delhi. Arrij nesër me aeroplan. Përqafoje Merin. Të do pa masë Gjoni!".

Adnan Abrashi-NANDA