Pavdekshmëria

▪ Gjurmëve të një anekdote të treguar nga banorët e lokal të krahinës së Baden Vyrtenbergut, u ra pas, hulumtuesi i fenomeneve të pazakonshme Rudolf Junges. Nga këta banorë, ai kishte dëgjua versione të ndryshme në lidhje me "njeriun e natës", sikur e thërrisnin Baronin Ervin fon Shulenberg, i cili jetonte një jetë tepër të tërhequr nga rrethi dhe fare nuk kontaktonte me askë nga banorët e atyshëm. Me të drejtpërdrejt mund të takoheshin vetëm kryeshërbëtori me personelin përcjellës të pallatit ku ai jetonte, sekretari personal dhe ndonjëherë vetëm kur kishte nevojë edhe avokati i tij.

Pasi që kishte arritur në qytetin e kërkuar, zoti Jurgens u vendos në një hotel lokal, me pozitë mu afër pallatit të Baronit. Me plotë durim dhe besim në vete, aty qëndroi në pritje të momentit sa më të përshtatshëm të vënies së ndonjë kontakt eventual me këtë njeri të çuditshëm, për të cilin, në këto anë, thureshin tregime nga më të ndryshme.
Kishte kaluar një javë dhe asgjë nga takimi i dëshiruar. Edhe pse entuziazmi dhe durimi i tij ishte i madh, sikur filloi t'i hurbaste nga pak shpresat. I gjetur në këtë ballafaqim me veten, vendos që të shkonte drejtpërdrejt tek sekretari i Baronit z. Herbert Shmit, në mënyrë që nga ai, të kërkonte aranzhimin e një takimi me Baronin. Por, në këtë kërkesë të tij, sekretari menjëherë ia preu shkurt dhe qartë:

- "Një gjë e tillë është e pamundshme. Baroni është tepër i lodhur nga pleqërie dhe nuk dëshiron që ta bezdis askush".

Edhe pse Junges morri këtë përgjigje negative ajo për të nuk qe e papritur. Edhe përpos këtij dështimi, ai ende vazhdoi të qëndronte në hotelin e tij, i vendosur se një ditë patjetër do ta realizonte këtë takim. Pas dy javësh shpreseje, një ditë pa pritmes në recepcion arriti një njeri që e kërkonte mu atë. Ju prezantua si shoferi personal i baronit fon Shulenbur. Duk ja bartur preferencën e vete baronit që ta takohet me të, ai parashtroi edhe një kusht:

- "...Në këtë takim duhet të vini vetëm dhe në orët e vona të mbrëmjes".

Rudolfi i gëzuar dhe i befasuar me këtë ofertë kaherë të pritur, menjëherë u pajtua me kushtet . Në ndarje, vetëm e njoftoi shoferin se ditën e takimit me vete do të merrte një magnetofon të vogël për ta incizuar bisedën.

Dhe...çasti i takimit kaherë të pritur më në fund erdhi.
Në kohën e saktë të terminit të caktuar, shoferi i baronit tanimë kishte arritur në hotel. Rudolfi shpejt u gjet në karigën e fundit të automjetit luksoz i cili kishte filluar të gjarpëronte në drejtim të pallatit të mikpritësit.

Ndoshta pse gjatë tërë kohës ishte i zhytur thellësisht në mendime, për Rudolfin rruga kishte kaluar shumë shpejt. I kujtohej vetëm momenti kur veten e kishte parë para hyrjes kryesore.

- "Pamja e pallatit lente një përshtypje vërtetë magjepse" - shkruante më vonë ai në publikimet e veta - Çdo gjë aty na përkujtonte stilin e vjetër aqitektural e që sot vështirë mund të hasësh diku tjetër. Po ashtu edhe enterieri ishte i ruajtur dhe në gjendje tejet të mirë.

Në hyrje të pallatit Rudollfin e priti shërbëtori kryesor i cili e dërgoi atë në sallonin e pritjes. Nuk vonoi shumë dhe pas disa çastesh arriti edhe Baroni. Ai ishte një njeri i cili në shikim të parë lente përshtypje n se ishte në moshën jo më tepër se 50 vjeçare. U përshëndetën miqësisht dhe u ulën në tavolinën e pritjes për të vazhduar bisedën që ishte edhe qëllimi kryesor i këtij takimi.
Para se ta fillonin bisedën, Rudolfi menjëherë nxori rekorderin e vetë minjaturial dhe pasi në të shtypi batonin "REC" e vuri atë mbi tavolinë. Filloi të mendoi në pyetjet që dëshironte t'i parashtronte baronit dhe që ato ishin të shumta, por menjëherë vlerësoi se duhet t'i reduktoj në disa si më të rëndësishme. Kështu baroni pa kuruar ngurrimi filloi tregimin e tij...

Gjatë tërë jetës ai kishte qenë një koleksionar dhe adhurues i gjërave të vjetra, e posaçërisht atyre që e kishin gjenezën nga civilizimi i lashtë egjiptian. I udhëhequr nga ky pasion, një ditë kishte vendosur që ta vizitonte Egjiptin. Meqë kishte informate se disa njerëz në Keni posedonin papiruse të vjetra origjinale, këtë udhëtim të tij këtij kontinenti, kishte vendosur ta bënte edhe në disa vise në thellësi të Afrikës. Gjatë rrugës për në qytetin Bombasa, befas sëmuret rëndë nga ethet dhe gati sa nuk vdes. Në ndihmë i del një prift lokal i cili me disa barna popullore dhe rituale fetare arrin që ta shpëtoj. Por, përpos arritjes me sukses të këtij shërimi, në këtë veprim kishte edhe diçka të rëndësishme: prifti e njofton se pas shërimit ai do të jetë i varur nga ky bar "popullor" dhe patjetër se sa të jetë gjallë duhet ta konsumonte atë. Bari çudibërës në vete kishte përzierje pluhuri të ndryshme, që më pas ishin tretur në gjak të shtazëve.
E tëra kjo ngjarje kishte ndodhur në vitin 1872. Që nga ajo kohë, Baroni çonte një jetë të tërhequr dhe sipas jetëgjatësisë që kishte, trajtohej si njëri ndër dëshmitarët e radhë të ngjarjeve të ndryshme historike. Kjo kronologji e pasur kohore, mund të shihej edhe nga koleksioni i tij tejet i pasur i gjësendeve të ndryshme të vjetra, të cilave do t'ia kishin zilinë çdokush.

Shërimi nga sëmundja vdekjeprurëse dhe pirja e barit "magjik", atij ia shpëtoi jetën, në njërin anë, por në anën tjetër, gjatë tërë jetën i solli kokëçarje të mëdha. Si duket bari në vete përmbante substanca që ia kishin çrregulluar metabolizmin. Vërtetë se tani ndjehej shumë më vital dhe më rinor, por, nga ana tjetër, ai fare nuk mund ta duronte dritën dhe rrezet e diellit, sepse ato i shkaktonin skuqjen dhe djegien e lëkurës duke ja verbëruar edhe sytë. Që nga kjo kohë, dhe mu për këto shkaqe, Baroni ishte i detyruar, që me qëllim të mbajtjes së organizmit të vetë në gjendje të mirë, çdo ditë, patjetër duhet të pinte gjakun e shtazëve.

Në pyetjen e Rudolfit se mos baroni në vete kishte prirje të lugatit, ai ia plasi gazit dhe ju përgjegj:

- "Ndoshta prisni që tani t'më rriten edhe dhëmbët dhe të filloj t'ju kafshoj?" "Jo"- i tha më tej ky - "nuk jam lugat, sepse të qosh një jetë pak ma ndryshe nga të tjerët nuk është asgjë e jashtëzakonshme. Mënyra e tillë e jetës sime shumë kë e ka bërë të dyshojnë në mua, mos jam i këtillë apo i atillë. Unë para se gjithash jam njeri dhe i besoj Zotit. Kjo është e vërteta që duhet ta publikosh patjetër"!

Me kaq përfundoi biseda e tyre. U përshëndetën dhe ranë dakord që të takoheshin sërish. Sot baroni i jashtëzakonshëm Ervin fon Shulenberg i ka 175 vjet. Ai veten e mban mjaftë mirë dhe jeton një jetë të izoluar por tërësisht të qetë.

Edhe pse nga ky rrëfim shumë gjëra janë të qarta, për fund, ende mbetet enigmë, pse ai nuk ka lejuar kurrë askë, dhe as mikun e vetë Rudolfin që ta fotografinon.?!

Adnan Abrashi-NANDA